بدون جعبه اطلاعات
بدون تصویر

دهر

از اسلامیکال
پرش به ناوبری پرش به جستجو

دهر واژه‌ای عربی به معنای «جوهره زمان» است. این کلمه در روایات اسلامی، یکی از نام‌های خدا است که به اسماء الحسنی مشهور است. این واژه به عنوان اسم خدا، در قرآن کاربرد ندارد.[۱] این واژه توسط کسانی چون ابن‌حزم به عنوان اسماء الحسنی تلقی شده است. سلیمان بن مهران، ابوهریره، ولید بن مسلم، محمد بن عبدالملک صنعانی، بیهقی، عبدالعزیز بن حصین، ابن‌حجر عسقلانی، ابن‌عثیمین و عبدالعزیز بن ناصر الجلیل از کسانی هستند که این واژه را به عنوان اسماء الحسنی گزارش نکرده‌اند.[۲][۳][۴]

پانویس

ارجاعات

منابع

  • رضوانی، محمود عبدالرزاق (۲۰۱۲). موسوعه الاسماء الحسنی، الثابتة فی الکتاب و السنة. قاهره: البصیرة. شابک ۹۷۷-۱۶-۲۰۰۹-۰.
  • احمد مختار، عمر (۱۴۱۷). «انتفاء الترادف فی أسماء الله الحسنی بین الدلالة المعجمیة و الدلالة الصرفیة». کلیة دارالعلوم. قاهره: الازهر (۲۰) – به واسطهٔ نورمگز.
  • طباطبایی، محمدحسین (۱۳۸۸). رسائل توحیدی. ترجمهٔ علی شیروانی. تهران: الزهرا.