آیه ۱۸ سوره تغابن
مشخصات قرآنی | |||||
---|---|---|---|---|---|
نام سوره | تغابن | ||||
تعداد آیات سوره | ۱۸ | ||||
شماره آیه | ۱۸ | ||||
شماره جزء | ۲۸ | ||||
شماره حزب | ۱۱۱ | ||||
اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۸ سوره تغابن هجدهمین آیه از شصت و چهارمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آخرین آیه سوره، به سه صفت از صفات الله اشاره شده است: آگاهی و علم او به نهان و آشکار امور و نفوس، عزتمندی و حکیم بودن او.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
![]()
![]()
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«او آگاه از نهان و آشکار است (و) پیروزمند فرزانه است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«دانای پنهان و پیدا [و] پیروزمند فرزانه است»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند که قرآن در آیه آخر سوره، از سه صفت و سه نام از نامهای زیبای خداوند نام برده شده است: «عالم الغیب و الشهادة» به معنای آگاه از پیدا و ناپیدا، «عزیز» به معنی عزتمند و «حکیم» یعنی درستکار. به گفته مکارم، در مجموع این دو آیه به پنج صفت از صفات خداوند اشاره شده است که در ارتباط با مسئله انفاق است و توجه به آنها، علاوه بر تشویق انسان به انفاق و قرضالحسنه، او را به اطاعت از خدا و دوری از گناهان و داشتن ارادهای قوی و محکم متذکر میسازد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره تغابن، شصت و چهارمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، صد و هشتمین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره تحریم و پیش از سوره صف نازل شد. از مجموع آیات این سوره، پنج آیه (آیات ۱۴ تا ۱۸) از آن را مکی و الباقی را مدنی دانستهاند. در سوره تغابن، یک آیه ناسخ گزارش کردهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۳۰: ۵۵۷.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۹: ۵۰۷.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۵۵۷.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۵۵۷.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۲۴: ۲۱۲–۲۱۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره تغابن»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۸۳۵.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.