آیه ۱۱۰ سوره مائده
مشخصات قرآنی | |||||
---|---|---|---|---|---|
نام سوره | مائده | ||||
تعداد آیات سوره | ۱۲۰ | ||||
شماره آیه | ۱۱۰ | ||||
شماره جزء | ۷ | ||||
شماره حزب | ۲۶ | ||||
اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۱۰ سوره مائده صد و دهمین آیه از پنجمین سوره قرآن است و از آیات مدنی آن بهشمار میآید. موضوع این آیه تا آیات پایانی سوره، دربارهٔ سرگذشت مسیح و نعمتهایی است که خداوند به او و امتش بخشیده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
إِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِي عَلَيْكَ وَعَلَىٰ وَالِدَتِكَ إِذْ أَيَّدْتُكَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلًا ۖ وَإِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرَاةَ وَالْإِنْجِيلَ ۖ وَإِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْنِي فَتَنْفُخُ فِيهَا فَتَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِي ۖ وَتُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ بِإِذْنِي ۖ وَإِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتَىٰ بِإِذْنِي ۖ وَإِذْ كَفَفْتُ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَنْكَ إِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ إِنْ هَٰذَا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ
![]()
![]()
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آنگاه که خداوند به عیسی پسر مریم فرمود: ای عیسی! به یادآور نعمت مرا که بر تو و مادرت ارزانی داشتم، و آنگاه که تو را توسط جبرئیل نیرو بخشیدم و یاری کردم، در گهواره با مردم سخن میگفتی، و در میانسالی، و آنگاه که به تو کتاب و حکمت و تورات و انجیل آموختم و به یادآور آنگاه که به دستور من از گل چیزی به شکل پرنده میساختی و در آن میدمیدی، پس به فرمان خدا پرنده میشد و کور مادر زاد و فرد مبتلا به بیماری پیسی را به اذن من شفا میدادی، و آنگاه که مردگان را به فرمان زنده از قبر من بیرون میآوردی، و آنگاه که نگذاشتم دست بنیاسرائیل به تو برسد، آنگاه که با معجزات روشن پیش آنها آمدی پس کسانی از آنان که کافر شده بودند، گفتند: اینها جز جاودی آشکار نیست»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«چنین بود که خداوند گفت ای عیسی بن مریم نعمتم را بر خود و بر مادرت به یادآور که تو را به روحالقدس یاری دادم که در گهواره [به اعجاز] و در میانسالی [به وحی] با مردم سخن گفتی، و یاد کن که به تو کتاب و حکمت و تورات و انجیل آموختم، و یاد کن که به اذن من از گل چیزی به هیئت پرنده میساختی و در آن میدمیدی و آن به اذن من پرنده [ای جاندار] میشد و به اذن من نابینای مادرزاد و پیس را بهبود میبخشیدی و یاد کن که مردگان را به اذن من زنده [از گور] بیرون میآوردی، و یاد کن که چون برای بنیاسرائیل معجزاتی آوردی [آسیب و آزار] آنان را از تو بازداشتم، آنگاه کفرپیشگان ایشان میگفتند این جز جادوی آشکار نیست»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند که در این آیه به نعمتهای خاصی که خداوند به عیسی بخشیده است؛ اشاره میشود. این مواهب و نعمات به ترتیبی که در آیه آمده، عبارتند از: تأیید با روح القدس، سخن گفتن در گهواره، تعلیم کتاب، حکمت، تورات و انجیل به او، دمیدن در پرنده گلی و درآمدن به شکل پرنده زنده، شفای کور مادرزاد و بیمارانی که مرض پیسی داشتند، زنده کردن مردگان، حفظ مسیح از کافران بنی اسرائیل و کمک به او برای پیش بردن دعوتش. به گفته مکارم، تکرار چهار بار عبارت «باذنی» به معنی (به فرمان من) تأکید بر این نکته است که همه این مواهب از جانب خدا بوده و عیسی تنها بنده خداست و آنچه از طریق کمک و استمداد در اختیارش قرار گرفته از نیروی خداوند بوده است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره مائده، پنجمین سوره قرآن است. این سوره را یکصد و دوازدهمین در ترتیب نزول، دانستهاند. تمام آیات این سوره را مدنی گزارش کردهاند و تنها آیه ۳ این سوره را مکی دانستهاند که در جریان حجةالوداع نازل شده است.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۲: ۴۵۸.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۶: ۳۱۵.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۱۲۶.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۱۲۶.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۵: ۱۲۲–۱۲۵.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره مائده»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۰۵۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.